วันที่เสียงพูดที่ไม่ชัด แต่มีคนได้ยิน หลังจากที่ EDF ได้นำเสนอเรื่องราวของเด็กหญิง มาลี ถันพลไกร นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่.1 โรงเรียนบ้านโคกโต่งโต้น ต.หนองบัวบาน อ.จตุรัส จ.ชัยภูมิ ซึ่งเธอเป็นเด็กที่มีความผิดปกติทางการพูด ช่องเพดานปากโหว่มาแต่กำเนิดนั้น ในที่สุดเสียงพูดของเธอที่อาจฟังดูไม่ชัด ก็มีคนได้ยิน รายละเอียดเพิ่มเติม | กลับสู่ด้านบน ของขวัญชิ้นแรก ในช่วงเทศกาลแห่งความสุขที่ใกล้จะมาถึงนี้ หลายๆคนอาจกำลังวางแผนที่จะเดินทางไปเที่ยวในที่ต่างๆหรือหาซื้อของขวัญเพื่อคนที่รัก แต่สำหรับเด็กชาย โรจนวิทย์ พรประสิทธิ์ หรือน้องหนุ่ม อายุ 14 ปี นักเรียนชั้น ม.3 โรงเรียนบ้านตากแดด จังหวัดอุบลราชธานี ในชีวิตของน้องหนุ่มไม่เคยได้เดินทางไปเที่ยวที่ไหน และไม่เคยได้รับของขวัญใดๆเลยแม้แต่ชิ้นเดียว รายละเอียดเพิ่มเติม | กลับสู่ด้านบน ความหวังที่รอการเติมเต็ม ปัญหาเรื่องการหย่าร้างกำลังเป็นปัญหาสำคัญที่กำลังกัดกร่อนรากฐานของสถาบันครอบครัวในสังคมชนบท และผู้ที่ได้รับผลกระทบมากที่สุดก็คือ เด็กๆ ที่ต้องกลายเป็นเด็กกำพร้าทั้งๆที่พ่อแม่ยังมีชีวิตอยู่ บางคนอาศัยอยู่กับพ่อ บางคนอาศัยอยู่กับแม่ แต่ที่ร้ายแรงที่สุดคือ เด็กถูกทอดทิ้งใหญ่อยู่กับญาติ หรือตายาย เนื่องจากถูกมองว่าเป็นส่วนเกินของครอบครัวใหม่ รายละเอียดเพิ่มเติม | กลับสู่ด้านบน ชีวิตที่ถูกลืม “วันหนึ่งแม่กลับมาที่บ้าน หนูรู้สึกดีใจและคิดถึงแม่มากอยากจะเข้าไปกอดแม่ แต่แม่บอกว่ากลับมารับน้องไปเที่ยว แล้วก็กลับไปกับน้อง ตอนนั้นหนูเสียใจมาก เหมือนพ่อกับแม่ลืมไปแล้วว่ายังมีหนูอยู่อีกคน” รายละเอียดเพิ่มเติม | กลับสู่ด้านบน “ถึงพูดได้ไม่ชัด แต่หนูก็อยากให้ท่านรับฟัง” เราขอพาท่านไปรู้จักกับเด็กหญิง มาลี ถันพลไกร อายุ 14 ปี เรียนชั้น ม.1 โรงเรียนบ้านโคกโต่งโต้น ต.หนองบัวบาน อ.จตุรัส จ.ชัยภูมิ นอกจากน้องมาลีจะเป็นเด็กด้อยโอกาสแล้ว เธอยังเป็นเด็กที่มีความผิดปกติทางการพูด ช่องเพดานปากโหว่มาแต่กำเนิด เธอเคยได้รับการผ่าตัดตกแต่งช่องเพดานปากโดยหน่วยแพทย์เคลื่อนที่ ที่มาให้บริการในจังหวัด ตอนเธออายุ 10 ปี แต่ไม่ได้รับการฝึกพูด และติดตามผลการรักษาหลังผ่าตัดอีกเลย ทำให้เธอกลายเป็นเด็กที่พูดไม่ชัดเรื่อยมา รายละเอียดเพิ่มเติม | กลับสู่ด้านบน ถึงร่างกายจะพิการ แต่หัวใจไม่เคยพิการตาม มีคำพูดของน้องอุ้มที่ได้บอกกับคนพิการทุกคนเหมือนน้องอุ้มว่า อย่าหมดกำลังใจ อย่าท้อถอย ถึงร่างกายจะพิการ แต่หัวใจไม่เคยพิการตาม ความใฝ่ฝันอันสูงสุดของน้องอุ้มอย่างหนึ่งคือ อยากจะเรียนให้สูงที่สุด ถ้าร่างกายและฐานะทางครอบครัวไม่เป็นอุปสรรค น้องอุ้มอยากเรียนให้ถึงปริญญาเอก ออกมารับใช้สังคม เหมือนที่สังคมมาช่วยเหลือน้องอุ้ม รายละเอียดเพิ่มเติม | กลับสู่ด้านบน ด.ช.นพรัตน์ แก้วศรี โครงการหนึ่งโรงเรียน หนึ่งโครงการ (One School One Project) เป็นอีกหนึ่งโครงการของ EDF ที่มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิตของน้องๆและโรงเรียนในถิ่นทุรกันดาร โดยในปัจจุบันมีโรงเรียนได้รับทุนสนับสนุนโครงการจาก EDF ไปแล้วมากกว่า 100 โรงเรียน ใน 19 จังหวัดภาคอีสาน โดยส่วนใหญ่จะเป็นโครงการพัฒนาทักษะอาชีพของนักเรียน โครงการการเกษตรต่างๆ และโครงการเพื่อพัฒนาภูมิปัญญาท้องถิ่นเช่นการทอผ้าเป็นต้น EDF คาดหวังว่า โครงการนี้จะมีส่วนในการฝึกทักษะในการประกอบอาชีพให้แก่เด็กนักเรียน สร้างสำนึกรักถิ่นฐานบ้านเกิด และสามารถนำความรู้ที่ได้จากโครงการเพื่อใช้ในการประกอบอาชีพในอนาคต รายละเอียดเพิ่มเติม | กลับสู่ด้านบน น.ส.พรรณวดี คุ้มกุดลิง เมื่อเดือนเมษายน 2009 ที่ผ่านมา EDF ได้มีโอกาสประสานงานให้ผู้บริจาคชาวญี่ปุ่นท่านหนึ่งที่อยู่ที่ญี่ปุ่นมาพบกันนักเรียนทุนเก่าของตนเองคนหนึ่งที่จังหวัดขอนแก่น ในเล่มนี้เลยอยากจะขอนำเสนอถึงฃีวิตของเด็กนักเรียนทุนเก่าคนนี้ให้ทุกท่านรับทราบครับ รายละเอียดเพิ่มเติม | กลับสู่ด้านบน แทนคำขอบคุณผู้ให้จากใจผู้ได้รับ เมื่อเร็วๆ นี้ EDF ได้รับการติดต่อจากนักเรียนที่เคยได้รับทุนการศึกษา EDF เพื่อขอแสดงความขอบคุณต่อผู้บริจาค พร้อมทั้งเล่าเรื่องราวชีวิตและความสำเร็จของเธอ หลังจากที่ได้รับโอกาสและความเมตตาจากผู้ใจบุญที่มอบให้กับเธอ รายละเอียดเพิ่มเติม | กลับสู่ด้านบน ความหวังจากความว่างเปล่า “บ้านเราก็อาศัยที่เค้าอยู่ ที่นาเราก็ไม่มีเหมือนคนอื่น แม่ไม่มีอะไรจะให้เมย์นะลูก นอกจากอยากให้เมย์ตั้งใจเรียนหนังสือ โตขึ้นมาจะได้ไม่ลำบากเหมือนกับแม่ แต่ตอนนี้แม่ก็ไม่รู้จะหาเงินที่ไหนมาส่งเมย์เรียนต่อเหมือนกัน เพราะลำพังแค่เงินจากการรับจ้างก็แทบจะไม่พออยู่แล้ว” นี่เป็นคำพูดของนางบุญเพ็ง วัย 38 ปี แม่ของน้องเมย์วัย 12 ปี ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความรู้สึกของแม่คนหนึ่งที่รู้สึกกังวลและเป็นห่วงในความไม่แน่นอนของอนาคตของลูกสาว รายละเอียดเพิ่มเติม | กลับสู่ด้านบน นี่อาจจะเป็นการสอบครั้งสุดท้ายในชีวิตของผม “ผมรู้ว่าตากับยายเหนื่อยและลำบากมากที่ต้องส่งเสียผมกับน้องให้เรียนหนังสือ แต่ท่านก็ไม่เคยบ่นอะไรเลย ช่วงนี้ใกล้สอบปลายภาคแล้วครับ ผมรู้ดีว่านี่อาจจะเป็นการสอบครั้งสุดท้ายในชีวิตของผม แต่ผมจะพยายามทำให้ดีที่สุดครับเพื่อตากับยาย” รายละเอียดเพิ่มเติม | กลับสู่ด้านบน ถึงเวลาที่ผมจะช่วยเหลือผู้อื่นบ้าง อยู่อย่างพอเพียง ตอนเย็นๆ หลังเลิกงานผมก็ได้สอนการบ้าน สอนหนังสือให้เด็กๆในหมู่บ้านด้วยครับ ผมอยากให้พวกเขาให้ความสำคัญกับการเรียนหนังสือเพื่ออนาคตของตัวเอง ผมคิดว่าสิ่งนี้เป็นสิ่งที่ผมสามารถทำได้และผมคิดว่าถึงเวลาแล้วที่ผมจะได้ตอบแทนกับสิ่งที่ผมได้เคยได้รับมาครับ รายละเอียดเพิ่มเติม | กลับสู่ด้านบน ด.ญ.พัชราภรณ์ ว่องไว “ก้อนหินที่มีค่า“ “หนูอยากเรียนให้สูงๆ โตขึ้นจะได้ไปทำงานในบริษัท เพื่อหาเงินมาเลี้ยงครอบรัวให้ได้มาก ๆ ค่ะ” นี้คือเสียงอันแผ่วเบาจากปากของเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ แต่แฝงไปด้วยความจริงใจ และสายตาที่มุ่งมั่นว่าเขาต้องทำให้สิ่งที่เธอพูดไปนั้นให้เป็นจริงให้ได้ รายละเอียดเพิ่มเติม | กลับสู่ด้านบน สมบัติชิ้นสุดท้าย "แม่ต้องนำที่ดินที่เป็นสมบัติชิ้นสุดท้ายที่พ่อทิ้งไว้ให้ ไปจำนองเพื่อส่งลูกๆทั้งสามคนได้เรียนหนังสือ แต่หนูคิดว่าสมบัติชิ้นสุดท้ายที่จะติดตัวเราไปตลอดชีวิตก็คือ ความรู้ และ ความดี" รายละเอียดเพิ่มเติม | กลับสู่ด้านบน น้ำตาแห่งความหวัง หากจะให้นิยามของคำว่า “ครอบครัว” แล้ว หลายๆคนคงจะนึกถึง การที่มีพ่อแม่ลูกอยู่ร่วมกันอย่างอบอุ่นพร้อมหน้าพร้อมตาภายใต้ชายคาเดียวกัน แต่สำหรับน้องมิลค์ หรือ เด็กหญิงอารียา คงโนนกอก นักเรียนชั้น ม. 1 ของโรงเรียนบ้านไร่นาดี จังหวัดสกลนครแล้ว ครอบครัวของเธอเหลือเพียงแต่ ตา ยาย พี่สาว และลูกพี่ลูกน้องตัวเล็กๆอีก 1 คน รายละเอียดเพิ่มเติม | กลับสู่ด้านบน จดหมายถึงพี่นางฟ้า ปีใหม่นี้หนูอยากได้ “ตุ๊กตาตัวใหญ่” แค่ตัวเดียว เพราะตั้งแต่จำความได้หนูไม่เคยมีตุ๊กตาเลยสักตัว เผื่อเวลาตอนดึกๆ หนูก็จะได้แบ่งให้น้องหนูกอดด้วยกัน แทนอ้อมกอดของพ่อแม่ นี่เป็นเพียงของขวัญที่เด็กผู้หญิงเยาว์วัยคนหนึ่งอยากจะได้ แต่ลึกลงไปในความรู้สึกที่แท้จริง รายละเอียดเพิ่มเติม | กลับสู่ด้านบน วันที่ชีวิตไม่เหลือใคร ความสูญเสีย และการพลัดพราก ถือเป็นสิ่งที่ใครๆ ก็ไม่อยากให้เกิดขึ้น กับตนเอง หรือคนที่ตนเองรัก ความเศร้าโศกเสียใจ ย่อมเกิดขึ้น เมื่อมีการสูญเสีย บุคคลที่รัก แต่สำหรับ ชีวิตของเบญจวรรณ เดชสุภา หรืออุ้มบุญ นักเรียนชั้น ม.3 โรงเรียนบ้านมะเกลือใหม่ จังหวัดนครราชสีมา นั้น ชีวิตเธอต้องพบเจอกับการสูญเสีย ครั้งแล้วครั้งเล่าตลอดมา แต่เธอก็ไม่เคยท้อแท้ กับโชคชะตา ที่เธอไม่อาจกำหนดได้ เด็กหญิงคนนี้ เชื่ออยู่เสมอว่า เธอจะต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป เพื่ออนาคตที่ต้องดีกว่าเดิม รายละเอียดเพิ่มเติม | กลับสู่ด้านบน นัยน์ตาแห่งความหวัง นัยน์ตาที่ดูเศร้าสร้อยของเด็กชายบุญมา หวดไธสง อายุ 13 ปี ที่เราได้พบเจอระหว่างเดินทางไปสำรวจโรงเรียนบ้านมะเกลือใหม่ จ.นครราชสีมา ทำให้เราอดคิดไม่ได้ว่าทำไมเด็กชายตัวเล็กๆ คนนี้ถึงดูไม่ร่าเริงสนุกสนานเหมือนกับเพื่อนๆ ในวัยเดียวกัน รายละเอียดเพิ่มเติม | กลับสู่ด้านบน เรื่องสู้เพื่อลูก เด็กชายวรยุทธ พรอุดทา อายุ 13 ปี เด็กนักเรียนทุนของ EDF ปี 2549 เล่าให้ฟังถึงงานวันแม่ที่โรงเรียนของตัวเอง ปัจจุบันเขากำลังเรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนบ้านโคกล่าม อ.บรบือ จ.มหาสารคาม บ้านของวรยุทธ มีสมาชิกอยู่ด้วยกันทั้งหมด 6 คน ได้แก่แม่ของวรยุทธคือ นางเบ็ญจมาศ พรอุดทา และลูกทั้งหมด 4 คน โดยคนโตกำลังเรียนอยู่ชั้นม.5 คนที่สองก็คือวรยุทธ คนที่สามอยู่ชั้น ป.3 และคนสุดท้องอยู่ชั้นอนุบาล นอกจากนั้นยังมียายที่พิการ ไม่สามารถเดินได้อีกคนหนึ่งด้วย รายละเอียดเพิ่มเติม | กลับสู่ด้านบน ภาวิณี ภาคภูมิ ตอนบ่ายของวันที่ 5 สิงหาคม 2549 ณ ล็อบบี้ของโรงแรมแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ ภาวิณี ภาคภูมิ เด็กสาวผู้เคยได้รับทุนการศึกษาของ EDF เมื่อ 9 ปีที่แล้ว กำลังพูดคุยกับชายสูงวัยชาวต่างชาติคนหนึ่งด้วยท่าทีที่เปี่ยมไปด้วยความสุขปนความตื่นเต้น สำหรับการพบเจอเขาคนนี้ในครั้งนี้ของเธอนั้น เธอไม่เคยคิดเลยด้วยซ้ำว่ามันจะเป็นจริงขึ้นมาได้อย่างไร มันเหมือนกับฝันดีๆ เรื่องหนึ่งที่ฝันแล้วไม่อยากจะตื่นออกมาจากความฝันนั้น รายละเอียดเพิ่มเติม | กลับสู่ด้านบน เด็กหญิงสุมินตรา รัตนวงษ์ - แม่จ๋า หนูรักแม่ น้องมดมีความฝันที่อยากจะเรียนหนังสือสูงๆ ทุกวันนี้เธอพยายามถามอาจารย์ประจำชั้นของเธออยู่เสมอว่า “หนูจะได้เรียนต่อ ม.4 ไหมคะ” อาจารย์ทำได้แค่เพียงให้กำลังใจว่า “หนูต้องได้เรียนจ้ะ” โดยที่ไม่รู้ว่าจะมีหนทางนั้นหรือไม่ น้องมดบอกว่าขอแค่ให้เธอได้เรียนจบม.6 หรือ ปวช. ก็ยังดี เพื่อที่เธอจะสามารถทำงานหาเงินมาเลี้ยงน้องได้ โดยที่ไม่ต้องเป็นภาระของป้าของเธอต่อไป รายละเอียดเพิ่มเติม | กลับสู่ด้านบน ด.ญ.ปิยวรรณ ทองคำ “เด็กหญิงผู้ไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา” “สิ่งที่หนูคิดอยู่เสมอคือ ทำอย่างไรหนูและน้องๆรวมทั้งตายายจึงจะมีชีวิตรอด หนูคิดฝันเอาไว้ว่าจะเรียนหนังสือสูงๆ เพื่อที่จะได้มีงานทำ มีเงินมาเลี้ยงน้องๆและตายาย” ด้วยความตั้งใจ แทบทุกคืนปิยวรรณจะจุดตะเกียงอ่านหนังสือในบ้านที่ทรุดโทรมหลังนั้น และตื่นขึ้นเพื่อไปโรงเรียน ที่อยู่ห่างออกไป 4 กิโลเมตร โดยรถจักรยานที่ทางโรงเรียนให้ยืม รายละเอียดเพิ่มเติม | กลับสู่ด้านบน นริศรา เบื้องบน เด็กหญิงยอดกตัญญู เคราะห์กรรมของครอบครัวนริศราไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น เมื่อปี 2545 เด็กหญิงสายชล เบื้องบน น้องสาวของของนริศรา คิดสั้นจะกระโดดอาคารเรียน เพื่อจะฆ่าตัวตาย แต่โชคดีที่เพื่อนๆช่วยไว้ทัน หลังจากเหตุการณ์นั้น ครูในโรงเรียนต่างต้องช่วยกันดูแลเรื่องจิตใจนริศราและสายชลมากยิ่งขึ้น เพราะถ้าเด็กได้รับแรกกดดันจากสภาพความเป็นอยู่ที่แร้นแค้น อาจจะจะตัดสินใจกระทำสิ่งหนึ่งสิ่งใดที่ไม่สมควร รายละเอียดเพิ่มเติม | กลับสู่ด้านบน แรงงานอีสาน ชีวิตที่ไร้ทางเลือก อาจจะกล่าวได้ว่าการพัฒนาและความเจริญรุ่งเรืองทางด้านต่างๆ ในเมืองหลวงอย่างกรุงเทพมหานครนั้น เกิดมาจากหยาดเหงื่อแรงงานของชาวอีสานแทบทั้งสิ้น แต่ในทางตรงกันข้ามนั้นชีวิตพวกเขาไม่ได้มีความเป็นอยู่ที่ดี ไม่มีสวัสดิการและความปลอดภัยในชีวิตอย่างที่ควรจะได้รับในฐานะที่เป็นประชาชนคนไทยเหมือนกันเลยแม้แต่น้อย รายละเอียดเพิ่มเติม | กลับสู่ด้านบน นายเทียมศักดิ์ กะมลทลา นายเทียมศักดิ์ กะมลทลา เป็นชาวจังหวัดร้อยเอ็ด ได้รับทุนการศึกษาของEDF ตั้งแต่ปีพ.ศ.2539 จนถึง พ.ศ. 2541 ปัจจุบันอายุ 22 ปี ครอบครัวของเทียมศักด์มีด้วยกันทั้งหมด 4 คน คือพ่อแม่ น้องชายและตัวเขาเอง พ่อแม่ของเขาประกอบอาชีพเลี้ยงวัวและทำนาเหมือนชาวบ้านในภาคตะวันออกเฉียงเหนือทั่วไป แต่โชคยังดีที่ที่นาของครอบครัวของเทียมศักด์นั้นอยู่ใกล้แม่น้ำชี จึงค่อนข้างที่จะมีน้ำเพียงพอต่อการทำนา แต่ถึงกระนั้นก็ตามรายได้จากการเกษตรกรรมก็ไม่แน่นอน และลูกๆทั้งสองคนก็ยังต้องศึกษาเล่าเรียนอีกด้วย รายละเอียดเพิ่มเติม | กลับสู่ด้านบน

	Copyright © 2005 EDF, IT-Staff Enhance your experience best viewed with Microsoft Internet Explorer 4 or Higher on 800x600 pixel The Education for Development Foundation (EDF) Tel. 662-9405265, 662-5799209-11 Fax. 662-9405266