พ่อของทั้งสองเสียชีวิตจากเหตุการณ์ความไม่สงบ และไม่นานหลังจากนั้น แม่ก็จากไปอย่างกะทันหันจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ เด็กทั้งสองจึงกลายเป็น “เด็กกำพร้า” อย่างแท้จริง และต้องย้ายกลับมาอาศัยอยู่กับปู่และย่าในจังหวัดนราธิวาส พร้อมญาติรวมแล้วถึง 8 ชีวิต โดยมีฐานะครอบครัวที่ยากจน และรายได้ไม่แน่นอน
 

ซ้าย มูฮัมหมัด เตาฟิก ชั้นป.5 และ ขวา มูฮัมหมัด ฟาอีฟ ชั้นป.3 สองพี่น้องที่ต้องสูญเสียทั้งพ่อและแม่ไปในเวลาไล่เลี่ยกันทำให้ต้องมาอาศัยอยู่กับปู่และย่าที่เป็นที่พึ่งสุดท้ายของพวกเขา
 

ปู่มีอาชีพรับจ้างกรีดยางและรับจ้างทั่วไป ย่าเป็นแม่บ้าน บางวันมีคนจ้าง บางวันก็ไม่มีรายได้ ภาระการดูแลครอบครัวจึงหนักหนาเกินวัยของผู้สูงอายุ แต่ถึงอย่างนั้น ปู่และย่าก็ยังพยายามประคับประคองชีวิตของหลาน ๆ ให้ได้เรียนหนังสือต่อ
ทุกเช้า อาจะไปส่งพี่น้องทั้งสองไปโรงเรียน พร้อมให้เงินค่าขนมวันละ 20 บาท ซึ่งเด็กๆจะแบ่งเป็นเงินออมและเงินซื้ออาหาร บางวันที่ไม่มีเงิน เด็กชายเตาฟิกต้องจำใจขาดเรียน แต่ถึงอย่างนั้นโรงเรียนยังเป็นสถานที่ที่เขาอยากไปมากที่สุด เพราะมีอาหารกลางวันและนมที่ช่วยประคับประคองชีวิตในแต่ละวัน
 

เด็กชายมูฮัมหมัด ฟาอีฟ ชั้นป.3 ขณะกำลังเรียนหนังสือในห้องเรียน
 

เมื่อกลับถึงบ้าน เด็กชายทั้งสองไม่เคยนิ่งเฉย พวกเขาช่วยตากผ้า พับผ้า กวาดบ้าน ล้างจาน ซักเสื้อผ้าของตนเอง และดูแลความเรียบร้อยภายในบ้าน เพื่อแบ่งเบาภาระของปู่ย่า ยามค่ำ เด็กชายเตาฟิกยังไปเรียนอัลกุรอาน ขณะที่เด็กชายฟาอีฟตั้งใจทบทวนบทเรียนที่เขาชอบ
แม้ชีวิตจะเต็มไปด้วยความยากลำบาก แต่หัวใจของเด็กทั้งสองยังเต็มไปด้วยความกตัญญู พวกเขามีความฝันเหมือนเด็กทั่วไป — อยากเรียนให้สูง อยากมีงานทำ มีรายได้ เพื่อดูแลปู่ย่าและครอบครัว และตอบแทนผู้มีพระคุณทุกคนที่ไม่ทอดทิ้งพวกเขา
 

บน เด็กชาย มูฮัมหมัด ฟาอีฟ ชั้นx.3 และล่าง เด็กชายมูฮัมหมัด เตาฟิก ชั้นป.5 ขณะทำกิจกรรมต่างๆภายในโรงเรียน
 

ปีการศึกษา 2569 เด็กชายมูฮัมหมัดเตาฟิก และเด็กชายมูฮัมหมัดฟาอีฟ ได้สมัครขอรับ ทุนการศึกษาเด็กกำพร้าจากเหตุความไม่สงบในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ จาก มูลนิธิ EDF
ทุนการศึกษาสำหรับพี่น้องคู่นี้ ไม่ได้หมายถึงแค่โอกาสทางการศึกษา แต่คือ “แสงสว่าง” ที่ช่วยประคับประคองชีวิตเล็ก ๆ สองชีวิตให้ก้าวเดินต่อไปอย่างมีศักดิ์ศรี
 

ให้ของท่าน อาจเปลี่ยนทั้งชีวิตของเด็กทั้งสองคน และอนาคตของครอบครัวหนึ่งครอบครัวไปตลอดกาล